Theo Beerenfenger

Soms moet je 'bakzeil' halen en opnieuw starten.

Soms moet je je huiswerk opnieuw maken. Je verlies op de koop toe nemen en gewoon doorgaan om te verbeteren wat niet goed genoeg is. Altijd trachten het beste uit jezelf te halen. Zo ook bij het schrijven en publiceren van een boek.

Je vraagt je regelmatig af. "Wat is het doel van mijn bestaan als je elke dag opstaat met pijn en moeite?" Veel mensen voelen zich doodmoe en onvoorstelbaar uitgeput door het leven, maar soms (regelmatig) ook door een loodzwaar religieus of spiritueel juk. Van 'thuis' meegekregen dat de mens van 'nature' verdorven is. En wanneer het leven écht pijn doet, sust vanuit alle kanten een (vrome/

Lees meer >> | 3 keer bekeken

Van Ego naar Exto — een werk in wording

Van Ego naar Exto — een werk in wording.

Misschien is het hele leven wel één groot work in progress!.

Op mijn bureau liggen mijn boeken, mijn aantekeningen en de ideeën die nog vorm mogen hele krijgen. Er staan penselen klaar, een schilderij wacht op zijn volgende penseelstreek en op mijn laptop staat mijn EXTO-website open. Alles door elkaar — precies zoals het leven soms ook is.

Lees meer >> | 12 keer bekeken

Tijd voor een grote schoonmaak: mijn EXTO-site krijgt een frisse update!

Tijd voor een grote schoonmaak: mijn EXTO-site krijgt een frisse update!

Soms is het heerlijk om met een frisse blik naar je eigen werk te kijken. Vandaag besloot ik dat het tijd was om mijn EXTO-website eens grondig onder de loep te nemen en op te frissen. Het is tenslotte dé plek waar alles rondom mijn creativiteit samenkomt.

Ik ben begonnen met een duik in mijn auteurspublicaties. Het is ontzettend leuk om te zien wat er in de loop der tijd allemaal is verschenen, en ik heb alles weer netjes op een rij gezet. Daarnaast ben ik door mijn schilderijen gegaan. Ik heb een zorgvuldige selectie gemaakt en kritisch gekeken naar de werken: wat staat er, hoe hangt het erbij en wat kan ik er in de toekomst nog mee? Zo’n inventarisatie geeft altijd weer een flinke dosis nieuwe inspiratie.

Tijdens deze digitale grote schoonmaak loop je natuurlijk altijd wel iets tegen het lijf. Zo ontdekte ik een hardnekkige 'bug' op de Links-pagina die de boel een beetje verstoorde. Gelukkig maar dat ik het nu zie! De komende tijd ga ik deze foutjes herstellen en de boel verder updaten, zodat de website er straks weer tiptop bij staat voor alle bezoekers.

Wordt vervolgd, de updates komen eraan!

Lees meer >> | 9 keer bekeken

Hartenstorm

"Een verhaal van onbegrepen verlies, veerkracht en ultieme liefde, met een hoopvolle toekomst!" is de ondertitel van dit boek welke gaat over het onbegrip van de zogenbaamde 10 geboden. De vraag welke ik daarbij al jaren had was eigenlijk :"Is het een grote misleiding of kun je hetgene wat ik aan het daglicht breng ook ervaren als een waarachtige bevrijding?"

Lees meer >> | 64 keer bekeken

De Verloren dag!

Toen ik, nu toch wel even geleden, van baan veranderde
was de tijd, om het magazijn op mijn werk eens flink op
te ruimen, aangebroken. Ik heb altijd een sterke scheiding
privé – werk aangehouden en gooide daarom alles wat ik
voor het werk niet hoefde te bewaren systematisch in de
papiercontainers.

Lees meer >> | 60 keer bekeken

De Spaanse Timbrado

Regelmatig is mij de vraag gesteld: Is er geen boek over de Timbrado? Mijn antwoord was in 2010 elke keer ontkennend geweest. Na het schrijven van mijn 1e boekje "De Verloren dag" had ik besloten een boek te schrijven over mijn toenmalige hobby. Het houden en fokken van zangkanarie en wel de Spaanse Timbrado. 

Citaat: "Ik wil, bij het samenstellen van dit boek, dankzeggen aan de vele kwekers die mij gestimuleerd hebben om deze hobby te gaan doen. Zij die mij geholpen hebben toen ik het even niet meer zag zitten en zij die altijd voor mij klaar stonden. Te pas en te onpas. Het houden en fokken van zangkanaries bevat, zoals u ziet, ook veel intermenselijke aspecten die zeldzaam en kostbaar zijn. Dat mogen we koesteren. Ik ben er dankbaar voor".

Een 2e druk is recentelijk uitgebracht en hier verkrijgbaar! 

Lees meer >> | 60 keer bekeken

Opruimen!

Ja, als je even stil bent in deze maatschappij dan gaan er allerlei digitale bellen rammelen bij commerciële partijen en app's. Ook Exto trekt aan de bel als je een tijdje niet op je site geweest bent. Aan de ene kant irritant maar aan de andere kant kan dit ook een héél goede zaak zijn omdat daarmee toch de aandacht gevestigd wordt op je creativiteit, je activiteit en je algemene bestaan op deze kleine wereldbol.

Lees meer >> | 246 keer bekeken

Vragen staat vrij? Vandaag de dag?

Ik vraag het mij af.

Vandaag heb ik eer een werkje geplaatst op deze site.
Het wordt wel weer eens tijd, nietwaar? Is het een creatieve oprisping of is het meer uit noodzaak geboren? 

Ja, op de televisie is het, jammer genoeg, zolangzamerhand alleen maar kommer en kwel en is het écht niet fijn om bij voorbeeld naar het nieuws of de bijna identieke talk shows  te kijken. Nee, dan maar uitwijken. Netflix, Prime en Videoland zijn nu meer onze vrienden geworden alhoewel we er achter zijn gekomen dat een goede film ook zeldzamer aan het worden is.

Lees meer >> | 82 keer bekeken

Hoe gaat het met je?

“Hoe gaat het met je?“ Het klinkt met een echo door de lange gang waarin ik loop op mijn werk. Ik kijk verbaasd op omdat het nogal direct aan mij geadresseerd leek. Vijf stappen verderop loopt een collega die kennelijk nogal haast heeft met een brede lach op zijn gezicht omdat mijn verbaasde gezicht kennelijk boekdelen sprak.  “Ja. Wat zal ik zeggen?”, stamel ik terwijl mijn gedachten een vlucht nemen over een aantal zaken waar een mens behoorlijk last van zou kunnen hebben: familieomstandigheden, fysieke klachten, werksituaties, relatieproblemen etc. etc. …  “Nou, tot ziens! “ klinkt het quasi vrolijk, terwijl mijn collega verder stormde, de draaideur door en een enorme leegte achterlatend.  

Ik verbaas me vaak een beetje over de haast waarmee deze vraag soms uitgesproken wordt zonder dat er tijd is om oprecht antwoord te geven.  Vaak kunnen we concluderen dat het lang niet altijd échte interesse is in het welzijn van anderen.  Dáár is dan gewoon ‘geen tijd’ voor.

Kortgeleden vroeg ik het ook aan een collega welke ik enige tijd niet gezien had. Hij riep vrij nonchalant: “Slecht!” waarop ik direct twee stappen terug deed en zei: ”O? Da’s niet zo best joh! Wat is er verkeerd gegaan dan?”  Ik keek hem daarbij recht in de ogen. Hij slikte en vertelde me een verhaal over zijn vrouw en zoon. Ik zal u de details besparen, maar u mag van mij weten dat ik mijn reis onderbroken heb en enigszins aangeslagen enige minuten achter mijn bureau over zijn verhaal heb zitten nadenken over de ellende wat deze mens overkomen was.  Wat kan het mensen toch moeilijk gemaakt worden, nietwaar?  Wat is het toch moeilijk als je dit alleen moet dragen, als je denkt dat niemand je kan begrijpen, als je iedereen van je af stoot omdat je een hoge muur om je heen zet om maar niet gekwetst te worden.  Eenzaamheid in ‘optima forma’! Onbeschrijfelijke pijn in het hart.  Ja, soms ziet men inderdaad geen uitweg meer en kiest men voor rust. Men kan het dan doodgewoon niet meer aan, men kan er de moed niet meer voor opbrengen.  Niemand die met je mee gaat door dat diepe dal. Niemand die je pijn begrijpt. Niemand die je hand vast wil houden.  Ja, “Hoe gaat het met u?”…  “O, ja, best hoor!”

Wat zou het toch mooi zijn als we wél begrepen zouden worden, als het niet nodig zou zijn een grote muur om ons heen te bouwen, als er iemand was die met ons door dat diepe dal ging en onze pijn begreep, onze wonden verzorgde, onze last mede hielp dragen, ons rust gaf!  Ja! Dát zou fantastisch zijn nietwaar?

Weet u, het is nog veel mooier als je zelf probeert die ander te begrijpen die deze hoge muur om zich heen heeft gebouwd, die bang is om gekwetst te worden, die kapot gaat van de eenzaamheid. Het is véél mooier als die ander zijn pijn met jou wil delen omdat jouw houding vertrouwen wekt. Wat is het mooi als jij met een klein gebaar laat blijken dat die ander kostbaar is en de moeite waard. Ja, dan geef je verlichting in dat bijna ondragelijke mensenleven.  Je draagt in feite een stukje last weg van die ander. Dan wordt opeens het leven een stukje dragelijker en krijgt die ander weer lucht! 

Eigenlijk, beste mensen, denk ik dat het sowieso de moeite waard is om bij die ander stil te staan, al is het maar even.  Een beetje op elkaar letten. Een soort buurtpreventie. Om ‘ongelukken’ te voorkomen, als het ware. Ik heb stilgestaan bij het feit dat er ook iemand was die stilstond bij mijn welzijn! Iemand die met mij mee ging en het begreep als ik moeite had. Die een schouder gaf als ik die nodig had. Die mij weer vulde met vreugd als ik dat even kwijt was.  Soms zijn het de ‘gewone’ mensen om je heen. Onverwacht maar wonderbaarlijk, als je dát ervaren mag!

Je bent klaarblijkelijk beslist de moeite waard! 

Lees meer >> | 126 keer bekeken

De Loterij

Soms verbaas je jezelf over de onbezonnenheid waarmee je dingen doet en over de gedachteloze momenten waarin je soms je gedachten op de loop laat gaan. Waar gaat het over?

Wij hebben eigenlijk alles wat ons hartje begeert, huisje, tuintje, auto en wat misschien het meest belangrijke is: We hebben elkaar nog.

Toch bedachten we dat als we buiten de stad zouden komen daar eens een lot te kopen van een bekend staande loterij om dan de vele mogelijke miljoenen-hoofdprijs binnen te slepen.

Zo gezegd en zo gedaan en in Soest kochten we het beoogde lot in een boekenwinkel en we spraken af dat als we de hoofdprijs zouden winnen dat we dan een taart zouden brengen. Onderweg naar huis bedachten we wat we allemaal met dat geld zouden gaan doen. Uiteraard zouden de kinderen wat krijgen en sommige vrienden ook een aardigheidje. Een mooi huis langs het water leek ons ook wel wat en als er dan nog wat over was zouden er misschien nog wel wat goede doelen zijn waar we wat aan zouden kunnen geven. Zo fantaseerden we de hele terugweg naar huis gniffelend verder.

Thuis gekomen bedachten we dat we toch een fantastisch huis hadden en dat het heerlijk wonen was met zo'n heerlijke tuin er bij. Leuke buren en een gezellige buurt. Wat moet je nog meer.

Het wachten was op de trekkingsdatum en toen het zo ver was konden we niet wachten totdat we na konden kijken of we wat gewonnen hadden. En wat denk je? Je raadt het nooit!

Het winnende bedrag was € 0,00 ondanks dat we XL loten hadden en er zoveel bijzondere prijzen waren. Hoe was dit nu mogelijk. Weg: Huis langs het water. Weg: Schenkingen aan de kinderen en vrienden. Zelfs geen schenkingen aan goede doelen. Ja, dat is écht balen.

Welk goed doel zouden we dan bedacht hebben? Bijvoorbeeld Amref Flying Doctors die kleinschalige projecten realiseert in Afrika. We denken dan aan het project waarbij ze zorgen voor een veilige plek waar de (voor besnijdenis) gevluchte meisjes terecht kunnen in een opvanghuis “A Nice Place”.  Van onze deelname aan de loterij (€ 20,00) zouden we een dubbele donatie van 10 euro kunnen doen aan AMREF en daarmee bijdragen aan goed onderwijs voor twee meisjes in A Nice Place. Deze meisjes lopen nu onze donatie mis met alle gevolgen van dien realiseerden we ons een dag na de teleurstelling.

Onze teleurstelling over de miljoenen maakte plaats voor een vorm van schaamte en we hebben dan maar snel een donatie gedaan om deze meisjes toch de kans te geven deel te nemen aan het project in het opvanghuis A Nice Place. 

Ons huis is een: Nice Place en de hoofdprijs hebben we al gewonnen want we hebben elkaar en we hopen dat deze meisjes ook een: Nice Place, zullen hebben en daarmee een toekomst.

We realiseren ons wel dat de loterijen ook wel aan goede doelen doen maar proberen liever wat praktisch bezig zijn. Nee, wij hebben ons voorgenomen geen loterij meer te spelen maar in een super kleine vorm proberen het verschil te maken.

Lees meer >> | 140 keer bekeken