Hoe gaat het met je?
“Hoe gaat het met je?“ Het klinkt met een echo door de lange gang waarin ik loop op mijn werk. Ik kijk verbaasd op omdat het nogal direct aan mij geadresseerd leek. Vijf stappen verderop loopt een collega die kennelijk nogal haast heeft met een brede lach op zijn gezicht omdat mijn verbaasde gezicht kennelijk boekdelen sprak. “Ja. Wat zal ik zeggen?”, stamel ik terwijl mijn gedachten een vlucht nemen over een aantal zaken waar een mens behoorlijk last van zou kunnen hebben: familieomstandigheden, fysieke klachten, werksituaties, relatieproblemen etc. etc. … “Nou, tot ziens! “ klinkt het quasi vrolijk, terwijl mijn collega verder stormde, de draaideur door en een enorme leegte achterlatend.
Ik verbaas me vaak een beetje over de haast waarmee deze vraag soms uitgesproken wordt zonder dat er tijd is om oprecht antwoord te geven. Vaak kunnen we concluderen dat het lang niet altijd échte interesse is in het welzijn van anderen. Dáár is dan gewoon ‘geen tijd’ voor.
Kortgeleden vroeg ik het ook aan een collega welke ik enige tijd niet gezien had. Hij riep vrij nonchalant: “Slecht!” waarop ik direct twee stappen terug deed en zei: ”O? Da’s niet zo best joh! Wat is er verkeerd gegaan dan?” Ik keek hem daarbij recht in de ogen. Hij slikte en vertelde me een verhaal over zijn vrouw en zoon. Ik zal u de details besparen, maar u mag van mij weten dat ik mijn reis onderbroken heb en enigszins aangeslagen enige minuten achter mijn bureau over zijn verhaal heb zitten nadenken over de ellende wat deze mens overkomen was. Wat kan het mensen toch moeilijk gemaakt worden, nietwaar? Wat is het toch moeilijk als je dit alleen moet dragen, als je denkt dat niemand je kan begrijpen, als je iedereen van je af stoot omdat je een hoge muur om je heen zet om maar niet gekwetst te worden. Eenzaamheid in ‘optima forma’! Onbeschrijfelijke pijn in het hart. Ja, soms ziet men inderdaad geen uitweg meer en kiest men voor rust. Men kan het dan doodgewoon niet meer aan, men kan er de moed niet meer voor opbrengen. Niemand die met je mee gaat door dat diepe dal. Niemand die je pijn begrijpt. Niemand die je hand vast wil houden. Ja, “Hoe gaat het met u?”… “O, ja, best hoor!”
Wat zou het toch mooi zijn als we wél begrepen zouden worden, als het niet nodig zou zijn een grote muur om ons heen te bouwen, als er iemand was die met ons door dat diepe dal ging en onze pijn begreep, onze wonden verzorgde, onze last mede hielp dragen, ons rust gaf! Ja! Dát zou fantastisch zijn nietwaar?
Weet u, het is nog veel mooier als je zelf probeert die ander te begrijpen die deze hoge muur om zich heen heeft gebouwd, die bang is om gekwetst te worden, die kapot gaat van de eenzaamheid. Het is véél mooier als die ander zijn pijn met jou wil delen omdat jouw houding vertrouwen wekt. Wat is het mooi als jij met een klein gebaar laat blijken dat die ander kostbaar is en de moeite waard. Ja, dan geef je verlichting in dat bijna ondragelijke mensenleven. Je draagt in feite een stukje last weg van die ander. Dan wordt opeens het leven een stukje dragelijker en krijgt die ander weer lucht!
Eigenlijk, beste mensen, denk ik dat het sowieso de moeite waard is om bij die ander stil te staan, al is het maar even. Een beetje op elkaar letten. Een soort buurtpreventie. Om ‘ongelukken’ te voorkomen, als het ware. Ik heb stilgestaan bij het feit dat er ook iemand was die stilstond bij mijn welzijn! Iemand die met mij mee ging en het begreep als ik moeite had. Die een schouder gaf als ik die nodig had. Die mij weer vulde met vreugd als ik dat even kwijt was. Soms zijn het de ‘gewone’ mensen om je heen. Onverwacht maar wonderbaarlijk, als je dát ervaren mag!
Je bent klaarblijkelijk beslist de moeite waard!